امامان و ائمه

هر كس به مردم مهر و علاقه نشان دهد، مردم نيز او را با جان و دل دوست خواهند داشت. امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «مَنْ تَألَّفَ النّاسَ اَحَبُّوهُ؛ كسی كه با مردم انس و الفت داشته باشد، مردم دوستش خواهند داشت. »

در صحف ادريس نيز از لقب «مصطفي» براي آن حضرت ياد شده و ساير اوصاف پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله به شايسته ترين وجهي آمده است. بخشي از آن چنين است: «اخْتَرْتُ لَهُمْ نَبِيّاً مُصْطَفَي؛ من براي بندگان صالح، مخلص و با تقوايم «مصطفي» را پيامبر گردانيدم.»

اگر بپذيريم توحيد، زيربناي فكري اتحاد جامعه بشري است، همه تلاشهاي امام صادق عليه السلام در قلمرو توحيد نظري و عملي و توحيد در ذات و صفات و افعال الهي، اقداماتي زير بنائي در جهت وحدت و همدلي بشريّت محسوب مي شود...

دشمنان اهل بیت علیهم السلام در طول تاریخ، تلاشهای مذبوحانه بی شماری كرده اند تا بتوانند نور اهل بیت علیهم السلام را خاموش سازند و محبت آنها را از دل مسلمانان بیرون كنند، اما هرگز موفق نشده و نخواهند شد. این تلاشهای غیر انسانی از غصب خلافت شروع شد و با جلوگیری از نشر احادیث پیامبر اكرم صلی الله علیه وآله و خانه نشین كردن علی علیه السلام و آتش زدن درب خانه آن حضرت و به شهادت رساندن فاطمه زهراعلیها السلام ادامه یافت.

امام حسن عسكري عليه السلام در هشتم ربيع الثاني سال 232 در شهر مدينه به دنيا آمد. (2)پدر بزرگوارش حضرت امام هادي عليه السلام و مادرش ازبانوان شايسته و پاكدامن عصر بود كه به نامهاي سوسن، حديث، سليل، و سمانه خوانده مي شد. امام هادي عليه السلام در ستايش اين مادر ستوده خصال فرمود:
«سَليلْ مَسْلُولٌ مِنَ الْآفاتِ وَ الْعاهاتِ وَ الْاَرْجاسِ وَ الْاَدْناسِ؛(3)سليل، از آفتها، پليديها، زشتيها، ناپاكيها و آلودگيها، پاك و مبرّا است.»

وقتى كه فرستاده ى مامون براى بردن امام رضا علیه السلام از خراسان به مدینه آمد، من آنجا بودم. امام علیه السلام به منظور خدا حافظى و براى وداع، به مسجد النبى كنار قبر رسول خدا صلى الله علیه و آله رفت و مكرر با قبر پیامبر صلى الله علیه و آله وداع مى كرد و بیرون مى آمد و نزد قبر باز مى گشت و با صداى بلند گریه مى كرد...

وحدت در سیره امام رضا(علیه السلام) حول محور امامت معصوم تعریف می‌‏شود. امام فرمودند: «امامت، زمام دین و مایه نظام و تشکیلات مسلمانان و صلاح دنیا و عزّت مؤمنان است. رهبری، پایه بالنده اسلام و شاخه بلند آن است.»

امام رضا عليه السلام پايه ي دين و چشمه ي زلال معرفت بود. بعد از شهادت پدر بزرگوارش، امامت را به عهده گرفت و در هت بارور ساختن فرهنگ غني اسلام كوشيد. شخصيت وي از دو جهت شخصي و اجتماعي قابل بررسي مي نمايد.

پس از توحيد و نبوت، هيچ موضوعي در فرهنگ اسلامي به اهميت مسئلۀ «ولايت» نيست. ولايت عصارۀ انديشه‌هاي ديني و جلوگاه پذيرش توحيد و نبوّت است. قبول ولايت به معناي پذيرش رهبري آسماني، رهبري خدا و پيامبر و جانشين رسول اعظم در زندگي فردي و اجتماعي است.

ملا حسين فيض كاشانى‏
روزى‏ مرد بيابان نشينى‏ خدمت پيامبر ص رسيد در حالى‏ كه آن حضرت برآشفته بود و به يارانش اعتراض مى‏ كرد. آن مرد خواست چيزى‏ بپرسد. اصحاب گفتند: اى‏ مرد، چيزى‏ نگو كه ما او را دگرگون مى‏ بينيم، گفت: مرا واگذاريد به خدايى‏ كه او را به حق، پيامبر قرار داده است، تا او لبخند نزند دست بر نمى‏ دارم. آنگاه عرض كرد: يا رسول الله! شنيده ام كه دجال در حالى‏ كه مردم از گرسنگى‏ مرده‏ اند، براى‏ آنها آبگوشت مى‏ آورد.

ابتدا
قبلی
1
صفحه 1 از 63